Η γλώσσα και η θρησκεία στην Ελλάδα έχουν απολέσει εδώ και χρόνια την ουσία τους ως ταυτότητες στην κοινωνία, δεδομένου ότι δεν τυγχάνουν εκτίμησης ούτε από το ίδιο το κράτος. Κάποιοι κοπίασαν να δημιουργήσουν τμήμα Μουσουλμανικών Σπουδών. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Πέντε φοιτητές αντί να ενισχυθεί η Θεολογία και να οδηγηθεί σε πεδία δόξης.
Όσοι θεωρούν την Ελλάδα μέρος της Δύσης μπορούν να είναι βέβαιοι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα λειτουργεί άψογα προς αυτή την κατεύθυνση. Όσοι, πάλι, πιστεύουμε ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ανατολή, οφείλουμε να συνεχίσουμε εντατικότερα τον αγώνα μας. Έναν αγώνα για την ανάδειξη της γλώσσας, της οικογένειας και της Ορθοδοξίας.
Η μεταπατερική θεολογία, η ροπή προς την απλούστευση της ορθογραφίας του λόγου, η λατρεία της τεχνολογίας και η καταστρατήγηση κάθε στοιχείου που παραπέμπει στην παράδοση οδηγούν σε νέες κοινωνικές πραγματικότητες, τις οποίες τα παιδιά του δημοτικού θα συναντήσουν στα σχολικά τους εγχειρίδια.
Σχόλιο:
Μια γενναία φωνή αγωνίας για τα θεμέλια της παιδείας και της ταυτότητάς μας.
Σκέψεις και επισημάνσεις με αφορμή την παρέμβαση του μουσικολόγου Σωτηρίου Δεσπότη για τα φετινά αποτελέσματα των Πανελλαδικών.
Η τοποθέτηση του Σωτηρίου Δεσπότη με αφορμή την ανακοίνωση των φετινών βάσεων αποτελεί μια γενναία και βαθιά προβληματισμένη παρέμβαση, η οποία φωτίζει τις κρίσιμες παθογένειες του σύγχρονου εκπαιδευτικού και κοινωνικού μας συστήματος. Η εύστοχη σύνδεση των χαμηλών βάσεων εισαγωγής σε κρίσιμα παραδοσιακά πεδία –όπως η Θεολογία και η Φιλολογία– με την ευρύτερη πορεία του έθνους δεν είναι απλώς μια διαπίστωση της στιγμής, αλλά μια ουσιαστική προειδοποίηση για την απαξίωση των πνευματικών μας θεμελίων.
Η επισήμανση ότι η γλώσσα και η θρησκεία κινδυνεύουν να απολέσουν τον πυρήνα τους όταν δεν τυγχάνουν της ανάλογης θεσμικής και κοινωνικής στήριξης αναδεικνύει την ανάγκη για έναν ειλικρινή επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων μας. Όταν η παιδεία απομακρύνεται από τις ρίζες, την οικογένεια και την παράδοση, δημιουργείται ένα πνευματικό κενό που επηρεάζει άμεσα τις νεότερες γενιές και το μέλλον της κοινωνίας μας.
Πρόκειται για έναν γόνιμο και αναγκαίο διάλογο που μας καλεί όλους να σταθούμε υπεύθυνα απέναντι στην πνευματική μας κληρονομιά, μετατρέποντας τον προβληματισμό σε αφετηρία για ουσιαστική αφύπνιση.
){kind=link}